ARTYKUŁY
 

  2016-01-29
Krótko o krzemie

Krzem - choć go w przyrodzie pełno nie miał szczęścia u naukowców.
Krzem został zidentyfikowany jako pierwiastek przez Antoine Lavoisiera w 1787.
Humphry Davy, w 1800 r. błędnie uznał, że krzem jest związkiem chemicznym i opinia ta przetrwała aż do 1824 r., kiedy to Jöns Jacob Berzelius otrzymał czysty krzem z krzemionki SiO2 czyli z piasku.

O roli krzemu w człowieku też małe zamieszanie.

Przez długie lata krzem uważany był za pierwiastek śladowy. Jednak prowadzone w ciągu ostatnich 20 lat badania wykazały, że w rzeczywistości jest on makroelementem drugorzędnym. W organizmie znajduje się ok. 7 g krzemu, czyli jego ilość jest prawie dwukrotnie wyższa od zawartości żelaza. 

Krzem znaleźć można wszędzie, w tym we krwi (ok. 10mg./l), w narządach i tkankach tj.: kości, ścięgna, mięśnie, naczynia krwionośne, serce, wątroba, śledziona, trzustka, nerki, skóra. Krzem jest obecny w samym środku każdej komórki biologicznej. 

Niestety wysoka zawartość krzemu w organizmie obserwowana w stadium płodowym i u noworodków ulega zmniejszeniu z wiekiem, nawet o 80%! 

Dlatego, na zdrowy rozum biorąc, trzeba systematyczne stosować dietę z produktami wysokokrzemowymi, lub prawidłowo dobraną suplementację, gdyż wymagania dotyczące poziomu krzemu, jaki powinien być w organizmie, są dość wysokie.

Zalecana dzienna dawka krzemu pierwiastkowego wynosi 30-50 mg. dla utrzymania właściwego funkcjonowania organizmu oraz dwukrotnie więcej, dla uzupełnienia braków, czyli odbudowy tkanki łącznej.

Krzem występuje przede wszystkim w tkance łącznej, z której zbudowane są ścięgna, błony śluzowe, ściany naczyń krwionośnych, zastawki serca, skóra i układ kostno-stawowy. Krzem usuwa z komórek substancje toksyczne, korzystnie wpływa na naczynia włosowate, uszczelniając je, zwiększa wytrzymałość tkanki kostnej, wzmacnia zdolność obronną organizmu przeciw zakażeniom, zapobiega przedwczesnemu starzeniu się. Usuwa podrażnienia i stany zapalne skóry, poprawiając jej ogólny wygląd i zapobiegając wiotczeniu, ogranicza wypadanie włosów, przyspiesza ich wzrost, wzmacnia paznokcie. 

Podsumowując - krzem potrzebny jest do wszystkiego.

Kiedyś to była w miarę prosta sprawa. I w pożywieniu był krzem. I w wodzie.
Choć na starych obrazach też widać maleńkie, strasznie pomarszczone staruszki, a to znaczy brak wapnia i brak krzemu.
Dzisiaj - popatrz dookoła.
Maleńkich pomarszczonych staruszek nie brakuje.
Mężczyzn też.
Spokojnie możemy określić krzem mianem pierwiastka młodości, biorącego udział w wielu procesach życiowych, gdyż: 

- Powoduje regenerację tkanek poprzez stymulację syntezy kolagenu. 
- Wpływa na odbudowę chrząstki stawowej, łagodzi ból, stany zapalne i dolegliwości związane z urazami. 
- Odgrywa zasadniczą rolę w procesie wzrostu i mineralizacji kości, przyspiesza zrost po złamaniach oraz zmniejsza ryzyko osteoporozy. 
- Niski poziom krzemu zwiększa ryzyko miażdżycy prowadząc do ostrej lub przewlekłej choroby niedokrwiennej serca. 
- Jest antidotum na toksyczne działanie glinu. 
- Bierze udział w syntezie białek i enzymów.

ARTYKUŁY
 

  2016-01-29
Krótko o krzemie

Krzem - choć go w przyrodzie pełno nie miał szczęścia u naukowców.
Krzem został zidentyfikowany jako pierwiastek przez Antoine Lavoisiera w 1787.
Humphry Davy, w 1800 r. błędnie uznał, że krzem jest związkiem chemicznym i opinia ta przetrwała aż do 1824 r., kiedy to Jöns Jacob Berzelius otrzymał czysty krzem z krzemionki SiO2 czyli z piasku.

O roli krzemu w człowieku też małe zamieszanie.

Przez długie lata krzem uważany był za pierwiastek śladowy. Jednak prowadzone w ciągu ostatnich 20 lat badania wykazały, że w rzeczywistości jest on makroelementem drugorzędnym. W organizmie znajduje się ok. 7 g krzemu, czyli jego ilość jest prawie dwukrotnie wyższa od zawartości żelaza. 

Krzem znaleźć można wszędzie, w tym we krwi (ok. 10mg./l), w narządach i tkankach tj.: kości, ścięgna, mięśnie, naczynia krwionośne, serce, wątroba, śledziona, trzustka, nerki, skóra. Krzem jest obecny w samym środku każdej komórki biologicznej. 

Niestety wysoka zawartość krzemu w organizmie obserwowana w stadium płodowym i u noworodków ulega zmniejszeniu z wiekiem, nawet o 80%! 

Dlatego, na zdrowy rozum biorąc, trzeba systematyczne stosować dietę z produktami wysokokrzemowymi, lub prawidłowo dobraną suplementację, gdyż wymagania dotyczące poziomu krzemu, jaki powinien być w organizmie, są dość wysokie.

Zalecana dzienna dawka krzemu pierwiastkowego wynosi 30-50 mg. dla utrzymania właściwego funkcjonowania organizmu oraz dwukrotnie więcej, dla uzupełnienia braków, czyli odbudowy tkanki łącznej.

Krzem występuje przede wszystkim w tkance łącznej, z której zbudowane są ścięgna, błony śluzowe, ściany naczyń krwionośnych, zastawki serca, skóra i układ kostno-stawowy. Krzem usuwa z komórek substancje toksyczne, korzystnie wpływa na naczynia włosowate, uszczelniając je, zwiększa wytrzymałość tkanki kostnej, wzmacnia zdolność obronną organizmu przeciw zakażeniom, zapobiega przedwczesnemu starzeniu się. Usuwa podrażnienia i stany zapalne skóry, poprawiając jej ogólny wygląd i zapobiegając wiotczeniu, ogranicza wypadanie włosów, przyspiesza ich wzrost, wzmacnia paznokcie. 

Podsumowując - krzem potrzebny jest do wszystkiego.

Kiedyś to była w miarę prosta sprawa. I w pożywieniu był krzem. I w wodzie.
Choć na starych obrazach też widać maleńkie, strasznie pomarszczone staruszki, a to znaczy brak wapnia i brak krzemu.
Dzisiaj - popatrz dookoła.
Maleńkich pomarszczonych staruszek nie brakuje.
Mężczyzn też.
Spokojnie możemy określić krzem mianem pierwiastka młodości, biorącego udział w wielu procesach życiowych, gdyż: 

- Powoduje regenerację tkanek poprzez stymulację syntezy kolagenu. 
- Wpływa na odbudowę chrząstki stawowej, łagodzi ból, stany zapalne i dolegliwości związane z urazami. 
- Odgrywa zasadniczą rolę w procesie wzrostu i mineralizacji kości, przyspiesza zrost po złamaniach oraz zmniejsza ryzyko osteoporozy. 
- Niski poziom krzemu zwiększa ryzyko miażdżycy prowadząc do ostrej lub przewlekłej choroby niedokrwiennej serca. 
- Jest antidotum na toksyczne działanie glinu. 
- Bierze udział w syntezie białek i enzymów.